۲۸ خرداد ۱۳۹۲

بهار زودرس

جبار

پایین پایین های شهر را
                 هوایی زودرس آمده است
ونسیمش
      درختان را شاخه از برف
                            تکانده است
هوایی که
        در گلوی پرندگان
                     خروشیده است
                                  تا آزاد
                                      بخوانند
                                         بال بگشایند
                                          پهنای بلند آسمان را
جنوب شهر را
               هوایی زودرس آمده است
هوایی که توانا نیست
                     تو را جوان سازد
                                  اندوه مرا پایان
که توانا نیست
           رنجمان را با خود ببرد
                           و از این شهر سیاهی برچیند
اما تواناست
         ابتدایش
                نفس تو باشد
نخست از گونه های سرخ تو
                                بوسه یادگار ببرد
در موهای آشفته‌ی تو
                       گام بردارد
تا گرسنگی‌ات را از یاد ببری
هوایی که تواناست
                برلبان غوطه ور در رنجم
                                غنچه‌ای لبخند بنشاند
و مرا
      و تو را
                به سوی یکدیگر راه باشد
که تواناست
            از خانه های این شهر
                                 پرده بدرد
و فرصت آن دهد
                که آفتاب را ببینم
پایین پایین های شهر را
                   بهاری زودرس آمده است
بهاری که توانا نیست
                     کودکی‌مان رابازگرداند
آن ثانیه ها
         دقایق و ساعت‌ها
                   روزها و هفته‌ها
                             ماه‌ها و سال‌ها
                                   سال‌هایی که در فال‌های حافظ
بدرودمان گفتند
لحظه‌هایی که
         در خیاطی‌ها بر هم دوخته شدند
و در خیابان
              بر تن دختران زیبا
                          ما را دست تکان دادند
لحظه هایی که
در کوره پزخانه ها
                 آجر آجر سوختند و خاکستر شدند
                                              دود شدند
همرا ه با نفس‌هایمان
           همراه با خاطراتمان
                          رویاهایمان
                                کودکی مان نیز سوخت
ای بهار زودرس!
                    هوای دلگشا!
تو توانا نیستی
          کودکی مان را بازگردانی
تو تنها می‌توانی
از زمستان‌هامان
              اندکی بکاهی
تو تنها می‌توانی
                  یک فصلی باشی
                               که سیزده روز
                                      برایمان نو می شود!
13 فروردین 92






هیچ نظری موجود نیست: