۲۳ اردیبهشت ۱۳۸۹

در سوگ کارگران زیر آوار

بار دیگر سودطلبی سرمایه داری جان 18 انسان بی گناه را گرفت. آنان کارگرانی بودند که برای به دست آوردن لقمه نانی از اقصی نقاط برای کار کردن در سخت ترین شرایط ترک دیار کرده ، تا با به دست آوردن حداقل دستمزد زندگی بخور و نمیر خود و خانواده شان را بگذرانند. کارگرانی که از بام تا شام زحمت می کشند تا با دستمزدی اندک روزگار سپری کنند و باز هم کار و کار تا فرزندانی برای کار به جامعه تحویل دهند.

این کارگران باید قربانی آز و طمع مشتی سرمایه دار قرار گیرند تا به سودهای کلان دست یابند. سود سرمایه های بساز وبفروشان که اکنون باکمک های دولتی بیش از بخش های دیگر است.، آنچنان دیگ طمع این سرمایه داران نورسیده را به جوش اورده است که از اجرای کمترین هزینه برای ایمنی کار خود داری می کنند و جان انسان های زحمت کشی که بیشترین ستم را برای زنده ماندن تحمل می کنند به راحتی قربانی سودهای بادآورده می کنند. مسئول جان این انسان ها چه کسی است؟ این کارگران به کدام گناه باید در زیر آوارها مدفون شوند. فرزندان چشم به راه آنان که منتظر نان شامگاه از دست پدر هستند چه جرمی مرتکب شده اند. خانواده ی آنها که در دوردست به انتظار برگشت همسرانند تا با مزد جان کندن کمی از سیه روزی آنان کاسته شود، اکنون در چه حالی هستند. این سودطلبی سرمایه داران است که این چنین جان انسان ها را نشانه می گیرد. در حالی که با مقابله باحرص وآز سرمایه داری به راحتی می توان ایمنی کار را رعایت کرد، اما برای سودطلبان چیزی جز منافع زودگذر ارزش ندارد و برای ناظران و مسولان گویا جان انسان ها دارای کمترین ارزش است.
کانون مدافعان حقوق کارگر، بار دیگر هشدار می دهد که تا سودطلبی و منفعت پرستی سرمایه داران ادامه دارد، همواره جان انسان ها ی بی گناه در معرض خطر است. و باید به این سودطلبان فهماند که جان انسان هابیش از سود شما ارزش دارد. اگر جلوی سودطلبی سرمایه داران گرفته نشود مسلما این آخرین حادثه نخواهد بود. مرگ کارگران مس سرچشمه ، کشته شدن کارگران ایران خودرو در خط تولید، سقوط کارگران ساختمانی به علت عدم ایمنی وسایل کار سوختن کارگران اراک وده ها نمونه دیگر متاسفانه به کرات اتفاق افتاده است و مسولان امر نیز به این مسایل کاملا بی توجه بوده اند. حوادث کار در ایران یکی از بالاترین آمارهای مرگ و میر کارگران در سطح جهان را دارد و این امر نشان دهنده ی آن است که سرمایه داران در ایران و حامیان آنان برای جان انسان ها کمترین ارزش را قائلند.
کارگران ساختمانی که در معرض بیشترین آسیب ها قرار دارند و سخت ترین کارها را انجام می دهند ،هنوز از حق تشکل آزادانه و مستقل برخوردار نیستند. نبود تشکل های مستقل آنان را در معرض بیشترین آسیب ها قرار می دهد. به وجود آمدن این حوادث ضرورت ایجاد تشکل های کارگران را برای حفظ حقوق اولیه انان هر چه بیشتر آشکار می کند. ما خواهان پیگیری تامین حق و حقوق این کارگران و جلوگیری از به وجود آمدن چنین حوادثی هستیم. به امید آن روز که محور فعالیت های تولید انسان ها باشند و نه سودهای بادآورده.
کانون مدافعان حقوق کارگر

هیچ نظری موجود نیست: